Το άρωμα του καλοκαβουρντισμένου καφέ ευωδιάζει στην ατμόσφαιρα. Μας τον σερβίρουν σε μπρούτζινο μπρικάκι, όπου έχει ψηθεί αργά, χωρίς βιασύνη με όλο το καϊμάκι του. Έτσι, όπως πρέπει να ψήνεται ο ελληνικός καφές. Αύρα παρελθόντος αποπνέει και ο χώρος, με τους χοντρούς πέτρινους τοίχους, τις ξυλοδεσιές και τα τουβλάκια.
Bρισκόμαστε στην “Παλιά Πόλη” της Ξάνθης, σ’ ένα απ’ αυτά τα μοναδικής γραφικότητας Καφέ, που θα ήθελαν να έχουν πολλές πόλεις στην Ελλάδα. Η διακόσμησή τους και η ατμόσφαιρα εποχής δεν οφείλονται στην έμπνευση κάποιου διακοσμητή εσωτερικών χώρων. Το ίδιο το κτίριο του 19ου αιώνα, η ίδια η Παλιά Πόλη της Ξάνθης, παρέχουν το αυθεντικό σκηνικό, που μας μεταφέρει αβίαστα σε μια εποχή που έπαψε να υπάρχει από χρόνια. Μια εποχή που τον ξανθιώτικο ουρανό δεν τραυμάτιζαν με την άχαρη αισθητική τους τα σημερινά πενταώροφα και εξαώροφα οικήματα. Ήταν τότε, που τα ογκωδέστερα κτίρια ήταν οι στιβαρές αλλά κομψές – παρά τον όγκο τους – καπναποθήκες, καθώς και τα τριώροφα αρχοντικά στα βόρεια της πόλης.