Τα μητάτα, ξερολιθικές κατασκευές για την περιοδική κατοίκηση των βοσκών απαντώνται διάσπαρτα σ’ όλους τους ορεινούς όγκους της Κρήτης, σε μια ποικιλία μορφικών αναπτυγμάτων. Η απουσία δενδρώδους χλωρίδας αλλά και η εξοικείωση του ντόπιου πληθυσμού με την πέτρα ως κύριο οικοδομικό υλικό, διαμόρφωσε σταδιακά τα πρώτα αυτοσχέδια κουβούκλια για προστασία. Αφομοιωμένα πλήρως στο φυσικό τους περιβάλλον, “μια τεκτονική βαθμίδα ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό”, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Χ. Βαλλιάνος, ορθώνονται πάνω από τη θαμνώδη βλάστηση, τις αστοιβίδες, τις φασκομηλιές, τους ασπαλάθους. Μια ζωγραφιά με γκρίζα και φαιοπράσινα χρώματα.