Οι άνθρωπος, λένε, έπλασε τον Χρόνο, μέσα από μια αγωνιώδη αναζήτηση απαντήσεων σε ερωτήματα και φόβους που τον ταλάνιζαν. Έτσι απλά ένα βράδυ, κάτω από τον κεντημένο έναστρο ουρανό, με το λευκό φως της σελήνης να ζωγραφίζει ένα μεγαλειώδες ερωτηματικό, η συνείδησή του σε μια καθολική εξόρμηση όλων των αισθητών και ενστικτωδών της δυνάμεων, εκείνη την οριακή στιγμή, δημιούργησε το χρόνο. Χρόνος κυκλικός, γραμμικός, συνεχής και επαναλαμβανόμενος… Η συνείδησή μας πια τον αντιλαμβάνεται μονόπλευρα, η σκέψη μας τον αποδίδει μονοσήμαντα. Ο χρόνος κατέληξε ένας διαρκής μερισμός, όπως μαρασμός. Χρόνος μηχανικός, προβλέψιμος, ατελής. Ξετυλίγοντας ωστόσο τις γνώσεις και τις αισθήσεις μας μέσα από ένα περίπατο στα δημόσια ρολόγια της Αθήνας, μπορούμε να αφουγκραστούμε την αύρα και τη σκέψη των ανθρώπων γι’ αυτόν, στα σημάδια του χρόνου που έχουν αφήσει…