Το 1941 οι κάτοικοι του Περάματος Ιωαννίνων για να γλιτώσουν από τους βομβαρδισμούς κρύβονταν στις τρύπες του λόφου “Γκόριτσα”, δίπλα στο χωριό. Ένα παιδάκι, ο Γιάννης Κοντογιάννης, σκάβοντας με τα χέρια του σε ένα από αυτά τα φυσικά κοιλώματα βρήκε ένα άνοιγμα και χώθηκε έρποντας. Σε λίγο άρχισε να φωνάζει στους γονείς του ότι βρήκε σπηλιά στην οποία στέκονταν όρθιος. Ο γερο-Σωτήρης Ζάκκας, που στάβλιζε τα ζώα του στο κοίλωμα, και άλλοι γείτονες έσκαψαν και άνοιξαν την δίοδο. Βρέθηκαν στον πρώτο θάλαμο του σπηλαίου. Η φυσική κρυψώνα λειτούργησε σαν καταφύγιο των δοκιμαζομένων κατοίκων του Περάματος και στρατιωτών των μονάδων που έδρευαν στην περιοχή.
Κάποιες άλλες μαρτυρίες παλιών κατοίκων του χωριού αναφέρουν ότι η είσοδος της σπηλιάς ήταν γνωστή πριν το 1900 και ότι ο Μπέης Χολιάσης Εφέντης την έκλεισε το 1907 για λόγους ασφαλείας.