Η πρώτη εικόνα της Πικρολίμνης που αντίκρισα, δεν υπήρξε ιδιαίτερα γοητευτική. Όχι επειδή η λίμνη ήταν άσχημη αλλά γιατί στην ουσία δεν έμοιαζε με λίμνη. Πάνω από τους χαμηλούς λόφους του Ξηροχωρίου που την παρατηρούσα, θύμιζε περισσότερο μια αποξηραμένη εδαφική κοιλότητα, που εντελώς ανεξήγητα και αυθαίρετα, παρεμβάλλετο ανάμεσα στα ξανθά σταροχώραφα της πεδιάδας του Κιλκίς. Ο αβαθής πυθμένας της, χαρακωμένος και στεγνός από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο, δεν διέφερε από μια μικρή έρημο, εικόνα απόλυτα χαρακτηριστική των άνυδρων εκτάσεων της Αφρικανικής ηπείρου. Το θέαμα ήταν ελάχιστα ελκυστικό, για να με παρακινήσει να κατηφορίσω μέσα στη ζέστη από τους λόφους του Ξηροχωρίου ως τις όχθες της υποτιθέμενης λίμνης. Αρκέστηκα λοιπόν να ρίξω μια τελευταία ματιά στην Πικρολίμνη και μετά την ξέχασα. Ήταν αρχές της δεκαετίας του ’80.
Στα χρόνια που ακολούθησαν άκουγα όλο και πιο συχνά να μιλούν για την Πικρολίμνη. Το περίεργο ήταν, πως καμιά από τις αναφορές αυτές δεν σχετίζετο με το φυσικό περιβάλλον ή το τοπίο της λίμνης αλλά με εκείνο ακριβώς το σημείο της, που μερικά χρόνια πριν με είχε απωθήσει. Το σημείο αυτό δεν ήταν άλλο από τον πυθμένα της λίμνης και πιο συγκεκριμένα, τον πηλό της. Ο πηλός αυτός είχε μια ιδιαιτερότητα. Δεν ήταν η συνηθισμένη λάσπη που απομένει μετά την εξάτμιση του νερού σε μια εδαφική κοιλότητα αλλά ένα φυσικό υλικό με θεραπευτικές ιδιότητες.