Για πολλά χρόνια πίστευα, ότι το Παρανέστι Δράμας ήταν απλά ένας σιδηροδρομικός σταθμός, στην πολύωρη διαδρομή του τραίνου ως τον Έβρο. Πέρα από την γοητευτική αρχιτεκτονική των παλιών κτιριακών εγκαταστάσεων του σταθμού με τις οξυγώνιες σκεπές, το Παρανέστι ήταν μια άχρωμη κωμόπολη, που είχε ενδιαφέρον μόνον για τους ντόπιους. Έτσι, μετά από αρκετά ταξίδια προς την Ξάνθη ή τον Έβρο είχα καταλήξει οριστικά, ότι δύο μόνον άξια λόγου γνωρίσματα χαρακτήριζαν το Παρανέστι.
Το πρώτο ήταν γεωγραφικό αφού, μετά από λίγο, ο ταξιδιώτης εγκατέλειπε τα όρια της Μακεδονίας και εισχωρούσε στη Θράκη, την τελευταία γεωγραφική ενότητα της πατρίδας μας πριν απ’ τα σύνορα με την Τουρκία.
Το δεύτερο γνώρισμα ήταν γεωφυσικό καθώς, μερικά χιλιόμετρα μετά το Παρανέστι, το τραίνο αποχωριζόταν την μονότονη ως τότε καμπίσια διαδρομή του και εισορμούσε σε αναρίθμητες μικρές και μεγάλες γαλαρίες, δίπλα στους ονειρεμένους μαιάνδρους των Στενών του Νέστου. Πάνω από 25 ήταν οι γαλαρίες ως τους Τοξότες, καμιά άλλη περιοχή της Ελλάδας δεν σκάφτηκε τόσο πολύ, για να περάσει μέσα από τα έγκατά της σιδηρόδρομος. Ήταν ένα έργο που ολοκληρώθηκε προς τα τέλη του 19ου αιώνα και υπήρξε για την εποχή του – αλλά ακόμη και για τα σημερινά κατασκευαστικά δεδομένα-αξιοθαύμαστο.