Σιτάρι «καμούτ», «Καμπλουτσάς» και «Μαυραγάνι». Μονόκοκκο, σαν κι αυτό που βρέθηκε να καλλιεργείται εδώ και 8000 π.Χ. στην περιοχή των Γρεβενών. Φασόλια «Χάρμας» και φασόλια «Ζαργάνες» και «παππούδες». Μαρούλι «Ρουμάνα» και «Δεντρόβλητο». «Μακεδονήσι» μαϊδανός και πεπόνι τριχωτό. Κι άλλα πεπόνια, φλούδο και Φολεγανδρινό «Κατσάγκουρο». Άσπρη και πράσινη μελιτζάνα, και ντομάτα «Μπατάλα» και ντοματοπιπεριά. Καλαμπόκι κόκκινο αλλά και πολύχρωμο. Κόκκινες πατάτες και «τσεπελόσυκα». Σταφύλι «ροδίτης», «ζουμιάτικο» και «αετονύχι».
Χαρακτηρισμοί και λέξεις άγνωστες σχεδόν σήμερα, «τοπωνύμια» προϊόντων και φυτών πούρχονται από το παρελθόν, κάποιες από τα μεγάλα βάθη του.
Πρόκειται για τοπικές ονομασίες φρούτων και λαχανικών που κυκλοφορούσαν και κάρπιζαν στην Ελλάδα μέχρι και λίγο μετά τον πόλεμο, αποτελώντας το διατροφικό οπλοστάσιο των Ελλήνων. Ποικιλίες που παράγονταν σε περιορισμένα γεωγραφικά όρια και που παρ’ όλο ότι αφορούσαν το ίδιο φυτό π.χ την ντομάτα, ανέπτυσσαν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από περιοχή σε περιοχή.