Σαλπάραμε πρωί μ’ ένα διπλό αγέρι που ερχόταν συρτό μες απ’ τα στενά του καλύμνιου δίαυλου. Είχε μπόντζι όλη τη νύχτα και παράδερνε το σκάφος, καθώς  έσπαγε το αντιμάμαλο στη γάστρα επιστρέφοντας απ’ την ακτή και μας λίκνιζε ως το πρωϊ. Ωστόσο, παρ’ όλο τον καιρό, σηκώσαμε πανί και βγήκαμε ορεξάτοι απ’ το βορεινό στενό. γρήγορα χάθηκαν όλες οι στεριές, η Κάλυμνος πίσω μας άφηνε μια πλατιά αέρινη γραμμή, μπροστά μας και δυτικά χάραζε τη νοητή λωρίδα της η Αμοργός, νότια η Αστροπαλιά και βόρεια αχνότρεμε η Πάτμος. 
Πλέαμε στο κέντρο του πιο ανοιχτού πελάγου, στο λίκνο των ανέμων που αργάζουν το Ικάριο σώμα Προορισμό είχαμε τα Λέβιθα, τη χαμηλή πλατιά νησίδα, που απέχει το ίδιο, τόσο από την Αμοργό, όσο κι από την Πάτμο και την Κάλυμνο. Εικοσιέξη μίλια, πάνω-κάτω κι από τα τρία νησιά. Αυτό μας εξιτάριζε περισσότερο. Πλάτειαζε ο πόθος να το κατακτήσουμε. Ξέραμε ότι είναι κάπου στη μέση του Αιγαίου και συνοριάζει μόνο με την Κίναρο.