Όταν ο Γιάννης Κοφινάς με παρότρυνε – και τελικά με έπεισε – να επιχειρήσω ένα ταξίδι – αστραπή στον Φενεό, πίστευα πως θ’ αντίκριζα απλά μια ακόμα λίμνη της Ελλάδας. Βρέθηκα μπροστά σ’ ένα τοπίο μεγαλειώδες, ένα ορεινό οροπέδιο, που τη βορειοδυτική του άκρη κοσμούσαν γαλάζιες πινελιές. Ήταν τα γαλήνια νερά της “Λίμνης Δόξας”, πιο γνωστής ως “Λίμνης Φενεού”. Κι αναρωτήθηκα για άλλη μια φορά, πότε επιτέλους θα πω με βεβαιότητα, ότι γνωρίζω την Ελλάδα. Το πιθανότερο είναι πως μάλλον δεν θα το πω ποτέ…