Αφήνω τα μάτια μου να πλανηθούν στο Λιβυκό Πέλαγος, μακριά, ως τα βάθη του ορίζοντα. Κι αναρωτιέμαι, ποια είν’ αυτή η δύναμη, που μας ώθησε να βρεθούμε από τη Θεσσαλονίκη, εδώ στον Μακρύ Γιαλό της Κρήτης, σ’ ένα από τα ακρότατα Ν-ΝΑ σημεία της Ελλάδας. Η γοητεία του μακρινού προορι-σμού; Η μαγική έλξη που ασκεί επάνω μας καθετί έξω απ’ τα συνηθισμένα και πολυσύχναστα; Ή μήπως οι απλές εκείνες φράσεις του αρχαιολόγου Νίκου Παπαδάκη, που ενάμισι χρόνο τώρα δεν λεν να βγουν απ’ το μυαλό μας;
“Αν τα βήματά σας σας ξαναφέρουνε στην Κρήτη, κρατήστε λίγο χρόνο για το Κουφονήσι. Δεν μοιάζει με κανένα από τους τόπους που γνωρίσατε. Η “Λεύκη” των αρχαίων είν’ ένα μικρό νησί στο Λιβυκό, άνυδρο και άγονο, με ακραίες συνθήκες που θυμίζουν Αφρική. Ωστόσο κάτω απ’ αυτή την αφιλόξενη γη, μας έχει αποκαλύψει έναν κόσμο πολύτιμο για τα μνημεία του και σπουδαίο για την ιστορία του. Και οι ακτές του θα σας μείνουν αξέχαστες….”. Μ’ αυτές τις φράσεις είχε ολοκληρωθεί η ξενάγησή μας στο εκπληκτικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Σητείας από τον Έφορο Ανατολικής Κρήτης, Αρχαιολόγο Νίκο Παπαδάκη.