Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποιοι είναι οι λόγοι, που τα τελευταία χρόνια της ενασχόλησής μου με τα γαστρονομικά τεκταινόμενα της χώρας μας ποτέ μα ποτέ δεν μπερδεύτηκε στα “πόδια” μου το νησί Κως .
Ίσως ήταν πολύ Ανατολικά σκεφτόμουν, ίσως πάλι η αίσθηση ενός νησιού τόσο απόμακρου από την κοντινή εικόνα των γραφικών Κυκλάδων κατακλυσμένου από ξανθούς Βορειοευρωπαίους που “ρουφούν” άπληστα την ενέργεια του ήλιου και διασκεδάζουν μανιασμένα μέχρι το πρωί στα κλαμπ, να με απομάκρυναν από μια πιο εμπεριστατωμένη ενασχόληση.
Μέχρι που δέχθηκα ένα τηλέφωνο από τον πληθωρικό γιατρό και πρόεδρο της Αστικής Εταιρείας Ιπποκράτης  Δημήτρη Γερούκαλη, που συστήθηκε ως γέννημα και θρέμμα της Καλύμνου αλλά πολίτης και μάλιστα ενεργός της Κω. Η φωνή του ήταν σαν το ξύπνημα της συνείδησης ενός ερευνητή που είχε παραλείψει ένα αλλά βασικό κανόνα: ποτέ μην απορρίπτεις κάτι αν δεν το έχεις γνωρίσει από κοντά……
Έτσι κάπως με μια ακόμη μικρή υποψία υπεροψίας που αντιμετωπίζουμε όλοι εμείς που αναζητούμε το παραδοσιακό και το αυθεντικό σε χώρους και τόπους που έτσι και αλλιώς το διαφυλάττουν. Πήρα το αεροπλάνο και πήγα στην παραμελημένη νήσο Κω, γενέτειρα του Ιπποκράτη και αγαπημένο τουριστικό προο-ρισμό των αλλοδαπών, για να παραβρεθώ στο πρώτο τριή-μερο γευσιγνωσίας και γνωριμίας με τα προϊόντα του νησιού.