“Έβλεπα τον κόσμο να τρέχει αλαφιασμένος. Φώναζε ότι έρχεται το τσουνάμι. Άρπαξα την κόρη μου και αρχίσαμε να τρέχουμε για να γλιτώσουμε. Προσπαθήσαμε να μπούμε σε ένα διώροφο σπίτι. Τα νερά, όμως, ήταν πολύ ορμητικά. Μας πρόλαβαν. Κατέστρεψαν το σπίτι και μας χώρισαν. Με παρέσυραν 100 μέτρα μακριά. Παρέσυραν και την κόρη μου. Τα νερά έφταναν τα 15 μέτρα. Η κόρη μου πουθενά. Χάθηκε. Εγώ παρασυρόμουν από το ένα σπίτι στο άλλο για 100 – 200 μέτρα, δεν ξέρω. Γύρω μου έβλεπα ανθρώπους νεκρούς. Εγώ ήμουν ακόμη ζωντανός. Ένοιωθα άσχημα…”.
Η αφήγηση του Φαουζάν Σινγκάρ, 41 χρονών, που έχασε τη γυναίκα και το γιο του, είναι συγκλονιστική. Όση ώρα μου μιλά, κάπου ανάμεσα στα ερείπια της Μπάντα Άτσε, στη βόρεια Σουμάτρα, το βλέμμα του είναι καρφωμένο στο κενό. Την τύχη του Φαουζάν και του Ραχμάντ μπορεί ν΄ ακολουθήσουν εκατομμύρια άνθρωποι, αν μέχρι το 2050 αυξηθεί η θερμοκρασία της Γης κατά 2 βαθμούς Κελσίου σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή.