Στην κοιλάδα Ρέμα Παπά, μέσα σε σκιερό δάσος με οξιές, πεύκα, σφενδάμια, αλλά και ανδρουκλιές, αριές, πουρνάρια, μια μικρή κίτρινη πινακίδα καρφωμένη στον κορμό ενός δέντρου, με την υπόδειξη «Γαλάζια Λίμνη», είναι  πρό(σ)κληση!

Ήταν Ιούλιος του 2022 όταν ο Γιώργος Σπανός, ιδρυτικό μέλος του Ορειβατικού Συλλόγου Βροντούς, με κάλεσε να συμμετάσχω σε μια πεζοπορία στο Ρέμα Παπά και βουτιά στη Γαλάζια Λίμνη. Ενθουσιάστηκα με την πρόταση και η φαντασία μου άρχισε να φτιάχνει τις δικές της εικόνες. Πεζοπορία δίπλα σε ρέμα, μέσα σ’ ένα δροσερό καταπράσινο δάσος, με βουτιά σε μια άγνωστη γαλάζια λίμνη… τι άλλο να ποθήσει κάποιος μέσα στον καύσωνα στην καρδιά του καλοκαιριού.

Αύγουστος του 2025 και οι ζέστες καλά κρατούν. Κυριακή πρωί, οι δρόμοι άδειοι και οι παραλίες γεμάτες. Η Αθηνά, ενθουσιασμένη με την προοπτική να βουτήξει στα δροσερά νερά της Γαλάζιας Λίμνης, ανοίγει το παράθυρο του συνοδηγού να μπει φρέσκο πρωινό αεράκι και βάζει δυνατά τη μουσική.

Η διαδρομή γνωστή, περνάει μέσα από το διάσημο Δίον, μετά Καρίτσα, Βροντού, και ανηφορίζει για τις ορεινές διαδρομές του Ολύμπου. Στο κοντέρ 95 χιλιόμετρα (από το κέντρο της Θεσσαλονίκης) και σταματάμε στο πάρκινγκ έξω από τα γραφεία του Ορειβατικού Συλλόγου Βροντούς. Έχουμε προβλέψει τα πάντα: ορειβατικά μποτάκια, μπατόν, παπούτσια νερού, μαγιό, σνακ και μπόλικο παγωμένο νερό.

Ξεκινάμε αριστερά στον χωματόδρομο, αφήνοντας πίσω μας το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων και ακολουθώντας την πινακίδα για Παπά Αλώνι/Μεσονήσι. Σε 5΄μπαίνουμε στο μονοπάτι. Μικρές ανηφορικές κλίσεις ανάμεσα σε χαμηλούς θάμνους που, περνώντας ανάμεσά τους, πλούσια αρώματα ξεχύνονται γύρω μας. Μυρίζει θυμάρι, ίσως και ρίγανη, και κάτι άλλο που δεν μπορώ να προσδιορίσω, λέει η Αθηνά. Χαρούμενες φωνές ακούγονται μπροστά μας καθώς πλησιάζουμε μια ολιγομελή ομάδα, που με το σκυλάκι τους ψάχνουν τη δροσιά σε κάποια βάθρα του ρέματος. Τους χαιρετάμε και συνεχίζουμε ανηφορικά για τον προορισμό μας. Σύντομα, η επιθυμητή σκιά από τις φουντωτές οξιές μάς ανακουφίζει, κι ένα δροσερό αεράκι έρχεται από τη ρεματιά.

Η πορεία μας συνεχίζεται σε επίπεδο έδαφος. Ξερά φύλλα τρίζουν κάτω από τις μπότες, ενώ τα μάτια προσπαθούν να προσαρμοστούν στη σκιά και να ξεχωρίσουν τα δέντρα που δημιουργούν αυτήν την καταπράσινη όαση. Οι λείοι τεφρο-γκρίζοι κορμοί της οξιάς και οι κόκκινοι σκληροί, με βαθυπράσινα σαρκώδη φύλλα, της ανδρουκλιάς (γλυστροκουμαριά) συνυπάρχουν αρμονικά με τους ευθυτενείς καστανοκόκκινους της τραχείας πεύκης. Είναι χαρακτηριστικό αυτό της βλάστησης του Ολύμπου, οι ζώνες βλάστησης αείφυλλων, φυλλοβόλων, κωνοφόρων να μην είναι ευδιάκριτες λόγω του έντονου ανάγλυφου του βουνού, της μικρής απόστασής του από τη θάλασσα αλλά και των πολλών μικροπεριβαλλόντων του.

Ακούμε τον ήχο του νερού που κυλάει στη ρεματιά δεξιά μας και ανυπομονούμε να το συναντήσουμε. Δεν υποκύπτουμε στον πειρασμό να κατεβούμε δεξιά στο μονοπάτι που, όπως μας ενημερώνει η κίτρινη πινακίδα, οδηγεί στη βάθρα «Ίταμος». Συνεχίζουμε την πορεία μας, η οποία άλλοτε μπαίνει μέσα στο δάσος κι άλλοτε βγαίνει σε μικρά ξέφωτα με βράχινα μπαλκόνια, απ’ όπου έχουμε την ευκαιρία ν’ αγναντέψουμε την κοιλάδα και τις κορυφές του Ολύμπου.

Έχουμε καλύψει 2,5 χιλιόμετρα καθώς βρισκόμαστε μπροστά στην πολυπόθητη κίτρινη πινακίδα που οδηγεί στη Γαλάζια Λίμνη. Ένα έντονα κατηφορικό μονοπάτι με πολύ διακριτική έως αραιή σήμανση, με μικρά πινακιδάκια σε πράσινο και κίτρινο χρώμα, μας οδηγεί σε 10΄ στις όχθες του ρέματος. Ένα ζευγάρι πεζοπόρων δένει τα κορδόνια των ορειβατικών του και είναι έτοιμο να ξεκινήσει την αντίστροφη πορεία.

Να ρίξετε βουτιά όταν φτάσετε στη γαλάζια λίμνη, κρύο το νερό αλλά αξίζει, μας λένε.

Πριν μας χαιρετίσουν, μας δίνουν μερικές χρήσιμες πληροφορίες και συμβουλές για το πώς να κινηθούμε μέσα στο ρέμα.

Καλύτερα να φορέσετε τα παπούτσια νερού από την αρχή. Μπορείτε να κινηθείτε και πάνω στις πέτρες, αλλά προσοχή γλιστράνε. Σήμανση δεν έχει, μόνο κάτι ξεχασμένες κορδέλες που ο ήλιος τις έχεις ξασπρίσει, όμως μην τις δίνετε και πολλή σημασία. Τα περάσματα αλλάζουν χρόνο με τον χρόνο. Η πορεία σας είναι συνεχώς προς τα πάνω. Θα χρειαστείτε σίγουρα μία ώρα για να φτάσετε, καλή απόλαυση.

Κοιταζόμαστε με την Αθηνά και αποφασίζουμε να κινηθούμε και με τους δύο τρόπους. Εγώ βάζω τα παπούτσια νερού και η Αθηνά παραμένει με τα ορειβατικά.

Κάνω μερικά βήματα μέσα στο νερό για να πάρουν θερμοκρασία τα πόδια και ξεκινάμε την πορεία. Εγώ ψάχνω για περάσματα με τη λιγότερη ροή του ρέματος και η Αθηνά πέτρες για να πατήσει και να προχωρήσει. Στα σημεία που στενεύει η κοίτη, το νερό κυλάει με ορμή και πρέπει να έχω καλή ισορροπία. Υπάρχουν και σημεία όπου δημιουργούνται βάθρες και το νερό φτάνει μέχρι τα γόνατα και πιο πάνω. Η δική μου πορεία είναι πιο γρήγορη από της Αθηνάς, η οποία πρέπει συνεχώς να κάνει διασχίσεις από τη μία στην άλλη όχθη, βρίσκοντας τις λιγότερο γλιστερές πέτρες. Την βλέπω να πηδάει από βραχάκι σε βραχάκι σαν ένα χαρούμενο, ανίδεο, και γι’ αυτό άφοβο, κατσικάκι, και χαίρομαι που το απολαμβάνει, αν και αγωνιώ συνάμα για την σταθερότητά της. Υπάρχουν σημεία που το ρέμα ανοίγει, τα νερά λιγοστεύουν, οι βράχοι απομακρύνονται. Ο γαλάζιος ορίζοντας μάς χαρίζεται τότε πλούσιος μαζί με τις κορυφές του βουνού, και ο ήλιος μάς στεγνώνει και μας ζεσταίνει. Κι έπειτα, άλλα σημεία που τα δέντρα σμίγουν με τα νερά, τα κλαδιά ακουμπάνε στους βράχους και η σκιερή δροσιά μάς παγώνει.

Είμαστε ήδη μία ώρα και 15’ από την αρχή του ρέματος, έχοντας καλύψει μια απόσταση 1,500 μέτρων, και μόλις τώρα ακούω τον ήχο από τον μεγάλο καταρράκτη. Πλησιάζουμε στη λίμνη. Την πρώτη φορά, μου φάνηκε πιο εύκολη και σύντομη η διαδρομή. Ίσως η ροή του ποταμού να μην ήταν τόσο μεγάλη. Κοιτάζω την Αθηνά μερικά μέτρα μακριά καθισμένη σ’ έναν βράχο να βγάζει τα ορειβατικά και να τα αντικαθιστά με τα παπούτσια νερού. Το τελευταίο αυτό πέρασμα γίνεται μόνο μέσα από το ρέμα.

Λίγα μέτρα πιο πάνω, η Γαλάζια Λίμνη παρουσιάζεται εμπρός μας. Το γάργαρο νερό του καταρράκτη χύνεται με ορμή από ψηλά μέσα απ’ το βουνό και δημιουργεί κυματισμό μέσα στη λίμνη, καθώς και μικρά σταγονίδια που πετάγονται τριγύρω και μας δροσίζουν. Παίρνουμε διάφορες θέσεις για να φωτογραφίσουμε αυτόν τον τόσο καλά κρυμμένο φυσικό παράδεισο, τον οποίο ανυπομονούμε να απολαύσουμε και με τις άλλες μας αισθήσεις.

Βουτιά στα γαλάζια νερά και σοκ. Το νερό είναι τόσο κρύο που μόνο δύο απλωτές μπορείς ν’ αντέξεις. Άλλωστε, η δύναμη του νερού του καταρράκτη σε απομακρύνει. Έστω κι έτσι όμως, είναι απόλαυση να ακούς την υδάτινη ορμή, να κοιτάς τις γαλαζοπράσινες αποχρώσεις, να εισπνέεις τη δροσιά από τα βρύα, να λιάζεσαι στις λείες πέτρες, και να ζεις τις μοναδικές αυτές στιγμές με το αγαπημένο σου συντροφάκι.

Κι επειδή όλα τελειώνουν μ’ ένα καλό γεύμα (ή τουλάχιστον, έτσι θα έπρεπε να τελειώνουν), η νοστιμότατη πίτσα μαργαρίτα του Di Posto στην Καρίτσα έρχεται να προσθέσει ένα σημαντικό κομμάτι στην ευτυχία μας!