Πίσω μου αφήνω τον πανέμορφο λόφο του Προφήτη Ηλία (καθολικό παλιάς Mονής) με το παλιό φρουριακό εκκλησάκι, ενώ στην πλαγιά του απέναντι χέρσου βουνού αχνοφαίνεται η Αλτομιρά και ξεκινώ το μονόπατι ως την όψη της χαράδρας. Η χαράδρα από το σημείο αυτό και νότια, μέχρι την έξοδό της στη θάλασσα του Μεσσηνιακού Κόλπου, ονομάζεται “Κοσκάρακας”, ενώ προς τα βόρεια και ανατολικά, μέχρι να φτάσει στις πηγές της, κάτω από την κορυφή του Χαλασμένου Βουνού, ονομάζεται “Ρίντομο”. Αυτό, είναι αλήθεια, πως με είχε μπερδέψει το ΄98, όταν ήθελα να κάμω τον Κοσκάρακα κι είχα χωθεί στο φαράγγι με νότια – κατηφορική – πορεία που με έβγαλε ύστερα από έξη ώρες στον γιαλό της Σάντοβας, περνώντας κάτω από τη νέα και παλιά γέφυρα του οδικού άξονα της Μέσα Μάνης. Αυ τήν που είχα περάσει το πρωϊ οδικά διασχίζοντας το ευρύ στέρνο της Κοσκάρακας, περνώντας στην επικράτεια της Καρδαμύλης. Τώρα, παρότι χειμώνας, και με αλλότριες, αλλά πάντα ευοίωνες συνθήκες, χωνόμουν στο φαράγγι, για να πάρω τον ανήφορο – και όπου βγει…