Όταν, πριν από μια δεκαετία, άκουγα για πρώτη φορά αυτό το περίεργο όνομα, (Πανταβρέχει) σχημάτιζα την εντύπωση, ότι πρόκειται για κάποιο πλάσμα εικονικής φαντασίας. Δεν πολυπίστεψα εκείνον τον πλασιέ από το Καρπενήσι, που στην αίθουσα ενός Δικαστηρίου, μού σφήνωσε την ιδέα στο μυαλό…
Όμως εκείνη η ιδέα μού είχε μπει για τα καλά κι ήταν αδύνατο να εξοβελιστεί.
Ο ίδιος εκείνος πλασιέ επάνω στη συζήτηση (και στο …ψήσιμο) απέσπασε από την τσάντα του έναν χάρτη της Ευρυτανίας και μού τον χάρισε. Έπιασα στα χέρια μου το χάρτη σαν κάτι μαγικό και τον ψηλάφησα. Και τότε εισέβαλε στο αίμα μου η “έλμινθα”, το επίμονο σαράκι της περιέργειας και της εξημμένης φαντασίας.
Είναι αλήθεια πως κάτι είχα ακούσει, από το ’94, έτσι στο ψιθυριστό και στο αόριστο. Κάτι σαν παραμύθι, σαν κι εκείνες τις ιδέες δηλαδή που τις σπέρνουν επιτήδειοι στα πλήθη, με το ένδυμα της φήμης, που όσο κι αν δεν είναι αληθινές, παίζουν το ρόλο τους στη λίπανση των παρορμήσεων…Ο χάρτης ήταν φρέσκος και μύριζε Ευρυτανία, από τη μια του άκρη ως την άλλη. Πρέπει να πω, πως μόλις είχε τυπωθεί, ανήκε στην ΄΄ΑΝΑΒΑΣΗ΄΄ και ομολογώ ότι τον βρήκα σχεδόν τέλειο. Ξεδιπλώνοντάς τον και τριγυρνώντας στα όμορφα παραλληλόγραμμα φύλλα του, κάπου εκεί σφηνωμένο ανάμεσα στην Καλιακούδα, το Κρίκελο, τον Προυσό και το Πλατανάκι, με μικρά πράσινα γράμματα, πλάι στη γαλάζια ροή του Κρικελοπόταμου, εντό-πισα το Πανταβρέχει