Στους καλομαθημένους, τους αποκομμένους από τους κύ-κλους της φύσης και “τρυφε-ρούς” κατοίκους των πόλεων, και μόνο η λέξη “χοιροσφά-για” αναδύει ρίγη αποδοκιμα-σίας και αποστροφής. Το κρέας που τρώμε, οπτικά δεν έχουμε την εμπειρία ούτε κάνουμε τη σκέψη, ότι είναι μέρος ενός ζώου που κάποια στιγμή σφάχτηκε άγρια σε μαζική κλίμακα, σε υγρά και αποστειρωμένα σφα-γεία, δε γιορτάστηκε από κανέναν ούτε συνδυάστηκε ο χαμός του με κύκλους της φύσης. Το τέλος του δεν ήταν δοξαστικό, ούτε συνοδεύτηκε από γιορτές και από χαρές. Το ζώο τεμαχίστηκε και κατέληξε σε ομοιό-μορφα κομμάτια στα φωτισμένα ψυγεία των super markets. Τι ταπείνωση! 
Στον αντίποδα, στα χοιροσφάγια, το ζώο που καταλύει, μεγαλώνει με περισσή φροντίδα και αγάπη, είναι σύντροφος του νοικοκύρη στον οποίο ανήκει τρεφόμενο, για 10 περίπου μήνες. Όπως λέει και ο μέγας Αριστοτέλης στο “Περί τα ζώα ιστορίαι”, (542α 27), ο χοίρος είναι “συνανθρωπευόμενος”, δηλαδή συμβιώνει με τον άνθρωπο. 
Γίνεται σιωπηρά μέρος της οικογενείας του, τα μέλη της οποίας μέλλεται να θρέψει στο υπόλοιπο διάστημα με τη θυσία του. Γιατί για μία ιδιότυπη θυσία πρόκειται και όχι για σφαγή. Το γιορταστικό κλίμα που επακολουθεί το επιβεβαιώνει. Το ζώο θυσιάζεται για την εξασφάλιση της συνέχειας της ζωής, των μελών της οικογένειας που το έθρεψε. Ανταποδίδει με τη θρεπτική αξία του, την περιποίηση και το ευγενές μεγάλωμά του. Πόσο θα ζήλευαν τον ένδοξο θάνατό του τα χλωμά  αντιβιοτικοθρεμμένα αδέλφια του, των χώρων μαζικής σφαγής – εκτέλεσης.