Αναζητούσα μια πόλη που να μην κραυγάζει ούτε για τη μακραίωνη ιστορία της ούτε για τα εκλεκτά της μνημεία, έργα της φύσης ή των ανθρώπων. Γύρευα μια πόλη όμορφη και δροσερή σαν τις στάλες της βροχής, μυρωδάτη, μ’ αυτό το λεπτό άρωμα που αναδίδουν τα άνθη της λεμονιάς και της πορτοκαλιάς την Άνοιξη, μια πόλη μετέωρη ανάμεσα στο μύθο και την πραγματικότητα. Και βρήκα την Άρτα. Το όνομά της προέρχεται κατά ορισμένους από τις λατινικές λέξεις Artus Arum που σημαίνουν ενδότερη μεσόγειος, κατ’ άλλους από τον “άρτο”, καθώς, όπως λέγεται, κατά το 10ο αι. η πόλη προμήθευε με σιτηρά όλα τα χωριά της περιοχής. Με το όνομα Άρτα απαντά για πρώτη φορά σε έργα της Άννας Κομνηνής και σε δυτικούς συγγραφείς του 11ου αι., τότε δηλαδή που αρχίζει η ακμή της, για να κορυφωθεί στους επόμενους αιώνες.
)
