Εμβληματικό πτηνό των υγροτόπων. Ο αργυροπελεκάνος, είναι από τα μεγαλύτερα, σε μέγεθος, είδη πουλιών στον κόσμο.

Απολιθώματά του χρονολογούνται ως 30.000.000 χρόνων, κάποια από αυτά, θυμίζουν πτερόσαυρους.  1.000.000 χρόνια πριν συναντιόνταν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι παγετώνες ανάγκασαν τον αργυροπελεκάνο να μεταναστεύσει στα νοτιοανατολικά της ηπείρου. Τον 19ο αιώνα είχε αισθητή παρουσία στην Ασία αλλά και στην Ευρώπη. Σήμερα ο πληθυσμός των αργυροπελεκάνων έχει συρρικνωθεί σημαντικά. Υπάρχουν λίγες χιλιάδες παγκοσμίως και μερικές δεκάδες αποικιών στο βόρειο ημισφαίριο. Στην Ελλάδα φωλιάζουν στη Μικρή Πρέσπα, στην λίμνη της Καστοριάς, στον Αμβρακικό κόλπο, στην λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και στη λίμνη Κερκίνη.

Το πουλί αυτό με ενθουσιάζει όποτε το συναντώ και πάντα του χαρίζω αρκετά κλικ. Από την εύκολη φωτογράφιση του σε Κερκίνη και Πρέσπες, έως την δύσκολη προσέγγιση του στο Δέλτα του Έβρου και σ’ άλλες λίμνες τις Ελλάδας, αποτελεί πάντα κεντρικό και ενδιαφέρον φωτογραφικό θέμα. Το μοναδικό ράμφος του, η περίεργη κόμη του και το μεγάλο σχετικά μέγεθός του, το κατατάσσουν στα πιο φωτογενή πουλιά.

Είναι το μεγαλύτερο από τα δύο είδη πελεκάνων που ζουν στην Ελλάδα, – το άλλο είναι ο ροδοπελεκάνος (Pelecanus onocrotalus)-, με άνοιγμα φτερών που ξεπερνά τα 2,5 μέτρα, ύψος που φτάνει το 1,20 μ. και βάρος από 6 έως 10 κιλά. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα αποτελεί η κόμη της κεφαλής του, που είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από το υπόλοιπο πτέρωμα και λίγο σγουρή. Το όνομα του οφείλεται στο αργυρόλευκο χρώμα του πτερώματός του. Στο μοναδικό ράμφος του κρέμεται ένας κιτρινωπός σάκος, ο οποίος γίνεται έντονα πορτοκαλοκόκκινος κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Τα δάχτυλά του είναι ενωμένα μεταξύ τους με μεμβράνη.

Τρέφεται με ψάρια που έχουν μικρή εμπορική αξία, καθώς και με άρρωστα ή με νεκρά ψάρια. Συνήθως ψαρεύει σε λίμνες, λιμνοθάλασσες, σε εκβολές ποταμών και στη θάλασσα. Για την ημερήσια διατροφή του χρειάζεται πάνω από 900 γραμμάρια τροφής. Δεν μπορεί να καταδυθεί, έτσι ψάχνει στα ρηχά με το ράμφος του για ψάρια και τα συλλαμβάνει με τη βοήθεια του σάκου του. Πολλές φορές ψαρεύει σε ομάδες και σε συνεργασία με τους κορμοράνους. Οι κορμοράνοι μπορούν να καταδυθούν. Βουτούν στα βαθιά ψαρεύοντας και “σπρώχνουν” την τροφή προς την επιφάνεια, εκεί περιμένουν οι πελεκάνοι που καταβροχθίζουν τα ψάρια που ανεβαίνουν προς τα επάνω. Επίσης οι πελεκάνοι, καθώς είναι μεγάλοι καιροσκόποι, έχουν αναπτύξει σχέση με τους ψαράδες. Όταν  οι ψαράδες καθαρίζουν τα δίχτυα τους, οι πελεκάνοι ξέρουν ότι θα περισσέψουν διάφορα μη εμπορεύσιμα ψάρια, που οι ψαράδες θα πετάξουν στο νερό, έτσι τρέφονται χωρίς να καταναλώνουν πολύτιμη ενέργεια. Αυτή είναι και μια καλή ευκαιρία για να τους φωτογραφίσει κάποιος από κοντά.

Ο αργυροπελεκάνος φωλιάζει σε αποικίες πάνω σε νησίδες σχηματισμένες από σάπια καλάμια και λάσπη. Ψάχνει απομονωμένες περιοχές που περιβάλλονται από νερό, μακριά από ανθρώπινη παρουσία. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, από τον Φεβρουάριο  έως τον Ιούλιο, γεννάει συνήθως 1 – 2 και πολύ σπάνια 3 αβγά, τα οποία επωάζει για 30 μέρες, καλύπτοντάς τα με τη μεμβράνη των ποδιών του. Οι νεοσσοί τρέφονται και από τους δύο γονείς έως και την ηλικία των δυόμισι μηνών.

Η παραμικρή ανθρώπινη ενόχληση, κατά την διάρκεια της επώασης, αποβαίνει μοιραία για το αβγό ή και για το μικρό νεοσσό, καθώς η προσπάθεια να πετάξει μακριά, συνθλίβει τα αυγά ή και τους μικρούς νεοσσούς.

Οι πληθυσμοί των αργυροπελεκάνων, όπως είπαμε και πιο πάνω, έχουν μειωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Κυριότερος λόγος αυτής της μείωσης ήταν οι αποξηράνσεις των υγροτόπων για απόκτηση γεωργικής γης. Η μείωση του πληθυσμού τους πρέπει να σταματήσει. Πρέπει να σχίζει, για πάντα, τους αιθέρες μας το εμβληματικό αυτό θαλασσινό πουλί.