Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νησί που έπλεε καταμεσής στο πέλαγος. Το γέννησαν οι λάβες από το ηφαίστειο που κοιμόταν σε κείνη τη γωνιά της γης και πότε πότε ξύπναγε και βρυχιόταν. Οι λάβες τύλιξαν τα πανάρχαια πετρώματα των νησιών που προϋπήρχαν, τους ασβεστόλιθους του Προφήτη Ηλία, του Μέσα Βουνού, του Γαβρίλου και του Μονόλιθου και τους φυλλίτες του Αθηνιού και δημιούργησαν το νησί που είχε σχεδόν στρόγγυλη μορφή, εξ ου και το όνομά του: Στρογγύλη. Το νησί αυτό γύρω στον 13ο αι. π.Χ. θα ονομαστεί Καλλίστη, λόγω του εξαιρετικού του κάλλους, μετά Θήρα, από το όνομα του επικεφαλής των Σπαρτιατών που το εποίκισαν οκτώ γενιές αργότερα και σήμερα είναι γνωστό με το όνομα Σαντορίνη, όνομα που πήρε την εποχή των Σταυροφοριών. Σ’ αυτό λοιπόν το νησί, που η μοίρα το ‘θελε αλλιώτικο από τα άλλα, εγκαταστάθηκαν, γύρω στα μέσα της πέμπτης χιλιετίας π.Χ., οι πρώτοι έποικοι. Γνώριζαν πως ζούσαν πάνω σ’ ένα ηφαίστειο, αλλά αυτό, όπως φάνηκε, καθόλου δεν τους πτόησε. Εξάλλου το ηφαίστειο παρέμεινε σιωπηλό για αιώνες και μόνο οι φλογισμένοι βράχοι και τα φοβερά βάραθρα μαρτυρούσαν την “πολιτεία” του.